وقتی دوستی اشتباه می‌کند یا شکست می‌خورد، بیشتر ما کنارش می‌نشینیم، دلداری‌اش می‌دهیم و یادآوری می‌کنیم که انسان است. اما وقتی خودمان در همان موقعیت هستیم، صدای درونی‌مان اغلب سرزنش‌گر و بی‌رحم می‌شود. شفقت به خود یعنی همان مهربانی را از خودمان دریغ نکنیم.
سه مؤلفه‌ی شفقت به خود
مهربانی با خود به‌جای قضاوت
پذیرفتن اینکه رنج و نقص بخشی از زندگی است و رفتار کردن با خود با گرمی و درک، به‌جای انتقاد سخت‌گیرانه.
انسانیت مشترک به‌جای انزوا
یادآوری اینکه همه‌ی انسان‌ها اشتباه می‌کنند و رنج می‌برند. تو در تجربه‌ات تنها نیستی.
ذهن‌آگاهی به‌جای غرق شدن
دیدن احساسات دردناک همان‌طور که هستند؛ نه انکارشان می‌کنیم و نه در آن‌ها غرق می‌شویم.
شفقت به خود، ضعف یا بهانه‌تراشی نیست؛ زمینی امن است که رشد از آن آغاز می‌شود.
یک تمرین ساده
دفعه‌ی بعد که از خودت ناامید شدی، از خودت بپرس: «اگر بهترین دوستم در این موقعیت بود، به او چه می‌گفتم؟» بعد همان جمله‌ها را، با همان لحن، برای خودت بنویس یا بلند بخوان.
- لحظه را به رسمیت بشناس: «این لحظه‌ی سختی است.»
- یادت بیاور که تنها نیستی: «خیلی‌ها چنین تجربه‌ای دارند.»
- با خودت مهربان باش: «می‌توانم با خودم صبور باشم.»
پژوهش‌ها نشان می‌دهند افرادی که با خود شفقت بیشتری دارند، اضطراب و افسردگی کمتر و انگیزه‌ی بیشتری برای رشد و جبران اشتباهاتشان دارند.
